Je moet weg uit mijn leven. Ik kan geen nee tegen je zeggen maar je moet weg!

Mijn leven is meer waard dan alleen maar op jou wachten. Ik verdien iemand die er altijd voor mij is. Iemand die lief voor mij is. Iemand waarvoor ik op nummer 1 sta.

Dat ben jij niet.

Ik ben verder met mijn leven. Heb een vriendje, en opeens sta jij dan gisteravond weer voor mijn deur.

Ik liet je binnen. We hadden sex met elkaar en nu voel ik mij helemaal schuldig naar mijn vriend.

Verdomme laat mij met rust!

Je belde mij op mijn werk. Dat ik naar huis moest komen, want je wilde met mij praten. Ik zei dat ik moest werken.

Je zei dat je tijd voor mij vrij had gemaakt en dat ik nu naar huis moest komen. We kregen ruzie. Ik zei dat ik niet voor eeuwig op jou kon wachten, dat ik mijn eigen leven moest leiden.

Ik vroeg of jij zomaar vrij zou nemen voor mij. Je zei dat het niet kon want je werk was belangrijk. Nee mijn werk niet zeker. Je zette mij onder druk tot ik begon te huilen.

Ik was onderweg naar huis en je belde weer. Je stond voor mijn huis.

Ik zag je maar het vrolijke gevoel wat ik normaal had, dat had ik niet. Ik was boos op je.

Je zoende mij, maar je deed mij pijn. Als het zo moet dan hoeft het voor mij niet.

Ik wil geliefd worden, niet behandeld als jouw tussendoortje. Je was boos op mij, ik was boos op jou.

Ik denk dat dit het einde is. Ik moet de knoop doorhakken.

Ons contact is afgelopen week intens geweest. Elke dag contact. Elke dag even met je praten.

Ik merk dat ik mij weer helemaal in jou verlies. Je bent weer nonstop in mijn hoofd. Ik denk aan je, vraag mij af wat je aan het doen bent.

We smsen, we bellen. Lief, ik wil je zo graag gewoon in mijn armen hebben.

Ik ben nog steeds compleet verloren door jou.

Inmiddels is het al twee maanden geleden dat ik je zag. Twee maanden zijn er voorbij gegaan zonder dat ik je zag. We hebben tussentijds wel gemaild maar ik heb je niet gesproken.

Maandag stond je hier dan. Je zei dat je van mij hield. Je hield alleen van mij. Je miste mij en wilde zo graag bij mij zijn, maar je thuis situatie liet het niet altijd toe. De laatste tijd helemaal niet.

Ik was de enige van wie je echt hield en je jezelf voelde. Je noemde mij liefste.

Mijn hart smelt….maar en nu?

Deze week heb ik een aantal keren met mijn telefoon in mijn hand gezeten, zal ik je bellen? Ik deed het niet. Jij bent niet goed voor mij. Ik probeer uit je buurt te blijven, toch blijf je in mijn hoofd cirkelen…

Vannacht ging opeens mijn telefoon, het was jij. Je kroop bij mij in bed, gewoon niks, even samen liggen. Ik keek naar je gezicht en bedacht mij dat ik echt helemaal weg van je ben.

Ik vind het heerlijk om bij je te zijn, om tegen je aan te liggen, met mijn hand door je haar gaan, om diep in je ogen te kijken.

Je bent een klootzak, naar je vrouw, naar de wereld, maar voor mij ben je de liefste persoon…

Na ons telefoontje is het weer "aan" tussen ons.

Vorige week belde je mij, je zei dat je de volgende dag met mij wilde afspreken. Je miste mij. Ik had de volgende dag een afspraak met een vriendin, na het eten ben ik naar huis gegaan omdat ik bij jou wilde zijn.

Ik lag te wachten op jou en bedacht mij dat het absurd is dat ik voor jou alles op zij moet zetten. Ik wacht op jou. Jij hebt tijd voor mij, dus ik moet tijd voor jou vrij maken. Ik ben flexibeler dan jij, zeg je.

Toen ik je weer zag na 3 maanden afwezigheid. Het was alsof er vuurwerk in mijn hoofd afging. Jij was weer hier bij mij. Ik hou zoveel van je.

We lagen tegen elkaar en ik miste je al, terwijl je nog naast mij lag.

Je nam afscheid van mij en  zei dat je weg moest. Ik vroeg wanneer ik je weer zou zien, of ik nu weer drie maanden moest wachten. Jij zei dat ik mij niet ongerust moest maken, het kwam goed…

Het komt wel goed, schatje…

Het is een tijdje stil geweest hier, ook omdat het stil is geweest tussen ons.

Je had tijd nodig, je kon mij twee maanden niet zien. Ik dacht als ik het deze twee maanden red, dan kan ik het ook zonder jou. Ik moet eerlijk bekenen dat het heerlijk was om alles te doen zonder rekening met jou te hoeven houden. Niet te wachten tot je mij belde. Niet zomaar ergens weggaan omdat je tijd voor mij hebt.

En toch vroeg ik mij heel vaak af hoe het met je ging, met vlagen miste ik je.

Ik weet dat het zo beter is, dat ik op deze manier verder kan met mijn leven. En jij kan een leven opbouwen met je vrouw.

Tot deze week opeens mijn telefoon ging… Het was een anoniem nummer, ik pakte op en ik hoorde je stem. Ik was verrast maar ook blij om weer wat van je te horen.

Dat je mij niet was vergeten

Dat je nog aan mij dacht

Ik was vergeten hoe het was om met je te praten. Ik voel mij zo vertrouwd bij jou. Ik vertrouw jou. Jij bent mijn maatje. Je begrijpt mij.

Je wilde mij zien maar je vertelde dat het steeds moeilijker was om vrij te maken voor mij.

En nu zit ik met een gevoel dat ik je wil zien.

Ik had het weggedrukt, maar ik hou van je. Nog steeds.

Ik merk nu pas wat voor invloed jij op mij hebt…. Normaal ben ik zo'n zelfstandige meid, maar ik ben nu zo afhankelijk van jou. Ik merkt het pas toen ik gisteren in bed lag..

Mijn telefoon ging, en het was alsof ik uit mijn bed sprong. Ik dacht dat jij het was…

….maar dat was niet zo.

Ik was teleurgesteld.

Ik hou van jou en mis je enorm!

Ik heb je nog maar 3 dagen niet gezien maar ik ga voor mijn gevoel kapot van binnen.

Ik mis je zo vreselijk.

Ik hou van je..

Ik mis je zo erg..

Ik wou dat ik voor altijd bij je kon zijn…

We zagen elkaar gisteravond weer. Ik had je alweer een maand niet gezien, ik mis je elke dag en ik weet ook dat dit niet voor eeuwig door kan gaan.

Je zoende mij, we lagen naast elkaar, je zei dat je van mij hield en het idee dat je straks weer weg ging. Ik begon opeens te huilen, je vroeg wat er aan de hand was. Ik zei dat ik je miste en niet wilde dat je wegging. Je zei dat ik misschien vastigheid nodig had. Ik was een hele leuke meid waarom ik geen partner zocht om een gezin mee te starten want je gunde mij die rust.

Je zei dat ik niet openstond voor andere mensen, omdat ik bezig was met jou.

Maar ik wil niks anders dan jou….