Je belde mij op mijn werk. Dat ik naar huis moest komen, want je wilde met mij praten. Ik zei dat ik moest werken.

Je zei dat je tijd voor mij vrij had gemaakt en dat ik nu naar huis moest komen. We kregen ruzie. Ik zei dat ik niet voor eeuwig op jou kon wachten, dat ik mijn eigen leven moest leiden.

Ik vroeg of jij zomaar vrij zou nemen voor mij. Je zei dat het niet kon want je werk was belangrijk. Nee mijn werk niet zeker. Je zette mij onder druk tot ik begon te huilen.

Ik was onderweg naar huis en je belde weer. Je stond voor mijn huis.

Ik zag je maar het vrolijke gevoel wat ik normaal had, dat had ik niet. Ik was boos op je.

Je zoende mij, maar je deed mij pijn. Als het zo moet dan hoeft het voor mij niet.

Ik wil geliefd worden, niet behandeld als jouw tussendoortje. Je was boos op mij, ik was boos op jou.

Ik denk dat dit het einde is. Ik moet de knoop doorhakken.